Нар өвөртөлсөн уул

                                                Бяруу
Тугал насаа эрсэн
Тарлан зүсний бяруу
Хэлээр өвс ороож
Хивж идэхээс залхуурч
Бэлчээрт явсан эхийнхээ
Бүлээхэн дэлэнг санавч
Хамарт зүүсэн дөрнөөс
Халгахын эрхэнд мөөрнө
                                                            Т  Эрдэнэбаатар

...

                                       Чийдэн
Хамарт чийдэнтэй
Халтар жаал
Того тасрахад 
Гэрэл нь шатаж
Гэгээ гаргадаггүй
Гэмгүй чийдэн нь
Гэр гадаагүй
Асаж л байдаг
                                               Т Эрдэнэбатаар

                                                                            Тайрдас                                                          Т Эрдэнэбатаар

                                                        Бух тэрэг

Тулганд солонгорох гал

Түр зүүрмэглэх өглөө

Бух тэрэгний дохионд

Бүжин зэрэглээ явгарна

Тоорцог толгодын цаана

Тооно алдлах өрхний

Томсон оосрыг имэрч

Торгон салхи үнэртэн

Шулганах ээрүү болжмор

Шураг чин гунихаа умартан

Будант цагны чичиргээнд

Бух тэрэгтэй өрсөн

Сүүлчийн чингэлэг мөшгөн

Сөрөх салхинд гуйв чин

Сүүдрээ харан харан

Сөөм сүүлээр бас дэвэн

Тэнгэрийн нар төрөм

Тэрлэггүй модод сүлжин

Золбин жавар эцээн

Зоргоор цааш одох

Буцах л хаягтай

Бух тэрэг

                                                      Т Эрдэнэ-баатар

...

Хажууд нь байхад өндрийг нь мэддэггүй уулс байдаг.Алсаас харахад тэнгэр газрын магнайд сүрлэгээр орших  ихэмсэг төрх нь нэг л гэгээтэй байдаг билээ.Үүн лугаа өдөр бүхэн хажууд нь байгаа хэрнээ,асууж лавлаж,үнэтэй үгийг нь анзаардаггүй хэрнээ холдоод явчихсан үед нь үгүйлэхийн дээдээр үгүйлэх ч тохиолдол байдаг буюу.Учир нь С.Удвал,С.Дашдооров,Б.Явуухулан,Б.Ринчин,Р.Чойном зэрэг үгийн "бурхад"-тай нэгэн цаг үед амьдарч,уулзаж учирч явсан хэрнээ халуун дотно яраиг нь тэмдэглэн авч чадсан нь чухам хэд болоо.Харин МЗЭ-ийн шагналт яруу найрагч,соён гэгээрүүлэгч Ломбын Нямаа багшийн "Амьд од...

Зараа

Зарааны хөөрхөн зулзаганд

Захиалж хувцас хийлгэн

Хурдан гэрт нь очоод

Хувцсаа өмсүүлэн хартал 

Энэ тэндээс өргөс нь 

Ээлжилж  гараад болдоггүй

Өргөс гарахгүй хувцсыг

Өөрөө би хийхээс дээ

                                                        т Эрдэнэбатаар

            Галт тэрэг

Цагаан үүрээр

Цаг онилон

Хөв хөх уулсын

Хөндүүр мананг исгэж

Цэв цэнхэр утаагаар

Цэцгэн хээ урлан

Цул эргэлдэн

Цурам зогсолтгүй

Гүрвэлзэн гүвээ ороох

Галт тэрэг

Наран зөрлөгөөр

Сувих агшинд

Намрын өнгөтэй

Салхи хахчи

Ботгон зэрэглээг

Дэрс гижигдэн

Бодохуйд тэр

Амраглахын дохио

Төөрсөн шувуудын

Бодол  тарнидан

Төгрөг сарны

Сүүдэрт  чичрэх

Хөгшин улиасны

Хөмсөг тэнийлгэн

Галт тэрэгний дуу

Газраар дэгдэнэ

       ПЧ  2 ийн          Замчин     Т  Эрдэнэбаатар

...

                 чамд

 чиний өргөс орсон орон зайг

мойног хуруу зөөлөн гунигаар чичлэн

өдөөр эрхлүүлэх шинэхэн амрагаа орчлонгийн мухраас эрэв

чамд би тунихдаа

 чиний эмзэглэ дуслуулж одсон зээрэн зөргөөр

тугалган од хөндүүрлэн ширтэх бүрэг үдэш

сэтгэлдээ эвлүүлсэн гэрлээр цаг хугацааны өнцөг

булан бүрийг тэмтрэв

чамд би тунихдаа

өндгөн сартайд дэвүүрээ нөхсөн цагаан эрвээхий

мөлхөө уруулын янзаган толбоор зайгүй бөгжлөн

ураг барилцсан тэнгэрийн солонгыг бачимдахдаа хөвлөө

чамд би тунихдаа

чиний үнэг нь харцаар хоосолсон эвэр хундагаар 

нарны булгаас хутган

гэнэн бодлоор үерлэх эрхэмсэг бүсгүйн инээдтэй тулга...

Тоглох гэж                                              Тором

Тором яарч

Хувинтай хогоо

Хамаагүй асгаад

Гэрийн зүг 

Гүйсээр ортол

Халуун төөнөх

Хацар тэрний

Хэлнээс нь түрүүлээд

Хөв зөөлөө 

т Эрдэнэбаатар